بهمن نگار

بالاخره ما هم سر و سامون گرفتیم.امروز دومین روز زندگی مستقل و مشترک من و همسرم در خانه جدیدمان است.سنایی ۱۴، شماره۹۳.گفتنی و نوشتنی و فکرکردنی در این باره زیاد است.
ماه عسل ما هم عبارت بود از حضور در دانشگاه صنعتی شاهرود و برگزاری یک کارگاه یک روزه که بیشتر همان منبر خودمان بود.از قبل قول داده بودم لذا با همسرم رفتیم.خوب و مفید بود.در ادامه راه به تهران آمدیم و هنوز نرسیده بودیم خود را در اتوبوس مریوان دیدیم.همان کردستان.ماه عسل ما در کناره دریاچه زیبای زریوار و در منطقه زیبا و پر عطر یاد شهدا سپری شد.
این لحظه ها می تواند بزرگترین ذخیره عاطفی عمر ما باشد.آن را پاس داریم. 

از زمانی که این حقیر به یاد می آورد ـ یعنی از حدود هفت سالگی! ـ هرگاه جریانی از همین مقوله مبارزه با بد حجابی و منکرات راه افتاده عده ای دلسوز و فرهیخته فرهنگی! علم مخالفت را افراشته اند.به بهانه های آهی و واهی:
۱.جوانان دین زده می شوند.
۲.روحانیت خود را بدنام می کند.
۳.از نظام و انقلاب کینه در دل مردم می ماند.
۴.استفاده ارزشی از ارزشهاست.
۵.مبنای حقوقی ندارد.
۶.وجهه بین المللی کشور را خراب می کند.
۷.حریم خصوصی جوانان را می درد!
۸.باید کار فرهنگی و مبنایی انجام داد.
همین مشهد خودمان را که خوب می شناسیم.تهران نیز ، چون چند روزی با دقت و حوصله بکاوی و بپرسی تشخیص فساد سازمان یافته کار اصلا مشکلی نیست.حتی گر اهلش باشی ضرف چند ساعت می توانی عضو همین باندها شوی.
بر این اعتقادم قضیه برخورد با مظاهر فساد و منکرات که عمدتا در بی حجابی نمود می یابد ـ که دیگر کار از بد حجابی گذشته است ـ امری ضروری است.اما باید پر امتداد و بلند مدت باشد.تا تجربه های ناکام دوره های گذشته که اکنون دستمایه تمسخر معاندان گشته است تکرار نشود.کار فرهنگی و ریشه ای و کارشناسانه نیز اظهرمن الشمس است.
اکنون باید دانست صورت مسئله این است:مبارزه و امحای مظاهر فساد و فحشا و بی حجابی نه اجبار دختران و زنان به حجاب و پوشش.چیزی که به عمد وارونه جلوه داده می شود.
این عبارات را را که می نویسم دایم در ذهنم مقوله اندلسی کردن ایران روشن می شود.همان که رهبری دو سه سال پیش هشدار دادند.
در جریان سفر به کردستان جمله ای از سردار شهید کاظمی که از فرزندان این خطه بود دیدم."همه جا برای ما امن ، برای ضد انقلاب ناامن". شعار پاسداران آن دیار آسمانی شده بود.
حال می گویم "همه جا برای ایمان و پاکی امن ، برای نفاق و فساد نا امن".

در این راه باید ساده و صادقانه گفت اگر سوال یا سوالاتمان را بدانیم به حتم اهدافمان را نیز شناخته ایم.این گونه است که خواهیم دانست به کجا باید رفت.کسی سوال خوب بیان می دارد که بداند به کجا می رود و مقصد را برای خویش تعریف کند.
آنچه این روزها با عنوان نقشه جامع علمی کشور مطرح است در این راستا و با شناخت این کاستی است.متولیان فکر و فرهنگ این سامان دیگر به این نتیجه رسیده اند که بی نقشه راه گام برداشتن بلاهت است.تدوین یا تاسیس ساختار هر دانشی آنهم از نوع آنچه به "فلسفه فقه" معروف است از این راه و چاره بر کناره نیست.آنگاه می توان به درستی ساختار دیگری آنچنان که در نظر داریم و بدان نیاز داریم برای دانشهای تازه میلاد خود بنا نهیم.
پس باید سوالات را بشناسیم تا بدانیم دانشوران ما چه منظور و مقصدی در ذهن دارند و به کدامین سو روی آورده اند.بررسی کم و کیف سوالات مطرح در مطالعات برون فقهی بن مایه اولیه برای تاملات اساسی درباره دانش فقه است.