بهمن نگار

اولین ماه رمضان را در کنار همسری از جنس مهربانی و خانه ای از جنس سادگی سر کشیدن ، تجربه ای متفاوت است.تا به حال هرچه بود همان رمضان های خانه پدری بود.اکنون بر آنم که باید تجربه ای دیگر و دنیایی دیگر و رمضانی دیگر از آنچه داشته ایم بسازم.بسازیم.با لذتی فوق آنچه همه ما در خانه پدری با لطافت مادر و شوق لحظه افطار و سر رسیدن سحر نوشیده ایم.
دنیایی متفاوت ساختن با رمضان ممکن تر است.با خدا نیز...

روی هم رفته از سال پیش پر بار تر ارزیابی شد.میهمانان این طور گفتند.درست توی وسط مجلس می بینی که اگه نیت و نگاهت درست نباشه کلی تو قضیه و حس و حال کار تاثیر داره.گفتم حاج آقا مجلس خودته .خودتون هر طور صلاح می دونین پذیرایی کنین.نفس راحتی کشیدم و نشستم.
خیلی ها آمده بودند.رزمندگان قدیمی کردستان.دوستان دور و نزدیک.پدر ،مادر و خواهران شهید محمود کاوه. حتی کسانی که زیاد هم با شهدا میانه ای نداشتند، اما با ناصر ظریف قرابتی یافته بودند.
خیلی از طلبه های زائر مناطق عملیاتی غرب و جنوب حوزه مشهد خود را رسانده بودند.بدون آنکه دعوتی رسمی شده باشند.هرکه را که دلی بود آمده بود و آنانی که با کارت و به صورت رسمی دعوت شده بودند نیامدند!

از سرزمین مجاهدتهای خاموش گفتن و سرودن بسی لذتبخش است.هرچه پیش می رویم بیشتر با ابعاد شخصیت ناصر ظریف و محمود کاوه و صدها مثل اعلای انسانی و تربیتی آشنا می شویم.خدایا انسان تو چقدر وسیع و بی کرانه است.دلدادگی ما به شهدایت را راهگشای تکامل ما قرار ده.نام مقدسشان را به ننگ ما نیالای.