بهمن نگار

رنج رويش

همان درد كهنه باز بهانه غم شد. من بيشتر براي خانم هاي جلسه متاسف شدم كه ساده انگارانه قضيه را جدي گرفته بودند و بعد خودم كه هنوز سوداي "سرو" دست از سرم برنمي دارد. آري من بلندقامتي را مي پسندم و اينها، تعدادي از اينها گمانم، دشمن قامت و قيام اند. در اين لحظات و جلسات ياد مي آورم آن حديث نبوي را كه مي گويد "در آخرالزمان كودكان بر منابر بالا مي روند" و من باز بر خود مي لرزم.
چه جوجه كباب تلخي بود. بي تلاش و زحمتي براي اهدافم ميهمانش شدم به علاوه لودگي هاي صادقيان عزيز كه اصلا حوصله اش را نداشتم. عقب ماندگي ذهني اندكي از شبه دوستان نيز اين بر اين افسوس مي افزود...

+ نوشته شده در پنجشنبه 1388/01/27ساعت 17 توسط بهمن دهستانی |

پیوندهای روزانه

نوشته های پیشین

آرشیو موضوعی

پیوندها